Á döfinni Verkalisti Ferilskrá Útgáfur English
Karólína
Eiríksdóttir



Tölvupóstur


Konsert fyrir tvćr flautur og hljómsveit

2004
20'
2,2,2,2, - 4,2,2,1, - 2 slv. - harpa - 1. einleiksflauta (alt, piccolo), 2. einleiksflauta (bassafl., alt, piccolo), - strengir
Konsert fyrir tvćr flautur og hljómsveit er skrifađur fyrir flautuleikarana Guđrúnu S. Birgisdóttur og Martial Nardeau. Verkiđ er í ţremur ţáttum.

Frumflutningur í Háskólabíói 25. janúar 2007. Sinfóníuhljómsveit Íslands, Guđrún S. Birgisdóttir og Martial Nardeau, flautur, hljómsveitarstjóri Roland Kluttig.

Í tónleikaskrá Sinfóníuhljómsveitar Íslands 25. janúar 2007 skrifar Ingibjörg Eyţórsdóttir:
Í Konsert fyrir tvćr flautur sem viđ heyrum hér í kvöld notar Karólína ýmsar tegundir af flautum; piccolo, alt og bassa, auk venjulegrar flautu. Harpan gegnir stóru hlutverki, enda eiga hljómur hörpunnar og flautu einstaklega vel saman. Kaflarnir hafa nokkuđ ólíkt yfirbragđ, bćđi hvađ varđar einleiksraddirnar og notkun hljómsveitarinnar. Í fyrsta kaflanum ramma kyrrstćđir hljómar í strengjum inn kaflann og blokkir hljóđmassa hljóma í blásurum, ţar međ töldum einleiksflautunum. Miđkaflinn er hćgur og lýrískur og ađ ţví leyti er konsertinn nokkuđ hefđbundinn, ţó sú skilgreining nái varla ađ lýsa honum ađ öđru leyti. Mjúkur og ómţýđur tónn altflautunnar sem hjómar í upphafi kaflans hćfir vel ljóđrćnu yfirbragđinu, en hún kallast hér á viđ klarinett og strengi. Síđan bćtist harpan viđ og kallast á viđ einleikhljóđfćrin. Í ţriđja kaflanum, sem hefst á hćgum inngangi, er piccoloflautan mest áberandi ţar sem hún hljómar yfir ţykkum hlóđmassanum. Slagverkiđ gegnir einnig miklvćgu hlutverki í ţessum kafla, og Karólína undirstrikar ţađ međ ţví ađ hafa ekkert slagverk í fyrri tveimur köflunum.
Guđrún og Martial hafa ţetta um konsertinn ađ segja:
Konsert fyrir tvo flautuleikara og margar flautur var saminn fyrir okkur Martial áriđ 2004. Höfundur nýtir sér sérkenni hinna ólíku hljóđfćra í flautufjölskyldunni og bregđur upp alt-, bassa- og pikkólóflautum. Viđ höfum m.a. velt ţví fyrir okkur hvort mekanískt innslag pikkólóflautanna í lokaţćtti verksins tákni eitthvađ sérstakt. Kannski eru litlu flauturnar tákn fyrir litlu börnin sem gogga á heim fullorđinna? Kannski eitthvađ allt annađ. Endalaust mćtti velta slíku fyrir sér og Karólína myndi vafalaust yppta öxlum og brosa ef ég bćri ţetta undir hana. Áheyrandinn dettur inní hljóđheim og er sleppt ţegar höfundi ţykir nóg bođiđ. Hlustandinn situr eftir međ möguleika á ađ heyra innra međ sér raddir úr eigin veröld. Karólína hefur alltaf haft sinn háttinn á međ upphaf og endi og ţađ er eitt af mörgu sem hefur alltaf heillađ okkur viđ verk hennar.